Kopuły Linii Maginot

Fot. 01. Blok bojowy grupy warownej Haut-Poirier. Po prawej stronie betonowa kopuła pozorna.

W latach trzydziestych zeszłego wieku zaprojektowano szereg pancerzy staliwnych dla nowo powstających umocnień na granicy francusko-niemieckiej. Umocnienia były budowane zgodnie z wytycznymi Komisji do Spraw Organizacji Rejonów Umocnionych (Commission d’organisation des régions fortifiées – CORF). Komisja do Spraw Organizacji Rejonów Umocnionych powołana została dekretem z 30 września 1927 przez ówczesnego francuskiego ministra wojny Paul Painlevé i działała do 31 grudnia 1935 roku. Od 1929 roku następcą Paula Painleve na stanowisku ministra wojny został ponownie Andree Maginot. Dzięki ogólnemu nastawieniu antywojennemu panującemu we Francji po I Wojnie Światowej i efektywnym staraniom Andre  Maginot, pozyskano kredyt w wysokości 3,3 miliarda franków na 4 lata, zatwierdzony prawie jednomyślnie przez parlament. Projekt zakładał wybudowanie fortyfikacji obronnych na wschodniej granicy Francji, w celu złagodzenia skutków remilitaryzacji Nadrenii, która zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego miała nastąpić w 1935 roku. Budowa umocnień była przejawem francuskiej doktryny wojennej, przedkładającej działania obronne nad ofensywnymi. Umocnienia przeszły do historii pod nazwą Linii Maginot od nazwiska Andre Maginot, mimo że jej formalnym twórcą był generał major Charles Belhague,  przewodniczący Komisji do Spraw Organizacji Rejonów Umocnionych CORF.

 

 Typy kopuł „Linii Maginot”

Kopuła obserwacyjno-bojowa model 1934 typ B Cloche GFM modèle 1934 (type B)

Kopuła obserwacyjno-bojowa typ B – zmodernizowany typ A (Cloche GFM.  A transformée en B)

Kopuła bojowa na 2 ckm i armatę ppanc – zmodernizowany model 1930 (Cloche JM transformée AM)

Kopuła obserwacyjna VP (Cloche observatoire V P)

Kopuła obserwacyjna VDP. (Cloche observatoire VDP)

Kopuła na granatnik model 1934 (Cloche lance-grenade modèle 1934)

Blaszana kopuła pozorna (Fausse Cloche)