Strzelnica obrony bliskiej we francuskiej fortyfikacji stałej

Fot. 01. Widok schronu do ognia jednobocznego typu CORF. Uzbrojenie główne w dwóch strzelnicach poniżej okapu. Wejście do schronu po prawej stronie.
Fot. 01. Widok schronu do ognia jednobocznego typu CORF. Uzbrojenie główne w dwóch strzelnicach poniżej okapu. Wejście do schronu po prawej stronie.
Fot. 02. Widok ściany z głównym uzbrojeniem schronu do ognia jednobocznego typu CORF. Strzelnica obrony bezpośredniej po lewej stronie. Dojście do strzelnic broni rów diamentowy. Fot. 03. Widok ściany tylnej. Wejście do schronu po prawej stronie. Strzelnica obrony bezpośredniej - wejścia po lewej stronie. Przed ściana z wejściem rów diamentowy.
Fot. 02. Widok ściany z głównym uzbrojeniem schronu do ognia jednobocznego typu CORF. Strzelnica obrony bezpośredniej po lewej stronie. Dojście do strzelnic broni rów diamentowy. Fot. 03. Widok ściany tylnej. Wejście do schronu po prawej stronie. Strzelnica obrony bezpośredniej – wejścia po lewej stronie. Przed ścianą z wejściem rów diamentowy.

Strzelnica obrony bezpośredniej stosowana była we francuskiej fortyfikacji stałej do obrony strzelnic uzbrojenia głównego schronu oraz wejścia. Poniżej zdjęcia schronu do ognia jednobocznego typu CORF o oznaczeniu C60 Edling- Północ ( fr. casemate d’Edling Nord C60), organizacyjnie przynależnego do Sektora Ufortyfikowanego Boulay. Prezentują one zastosowanie strzelnicy obrony bezpośredniej. Fot. 04 prezentuje standardowe (w pionie) osadzenie pancerza.


Fot. 04. Widok pancerza.
Fot. 04. Widok pancerza strzelnicy pomocniczej bloku wejściowego do dużej grupy warownej Four a Chaux.
Rys. 01 Rozwiązanie konstrukcyjne strzelnicy prezentuje rys 296 z Denkschrift über die französische Landesbefestigung Berlin 1941.
Rys. 01. Rozwiązanie konstrukcyjne strzelnicy prezentuje rys 296 z Denkschrift über die französische Landesbefestigung Berlin 1941.

Konstrukcja pancerza.

Prostotę konstrukcji pancerza prezentuje niemiecki rysunek z Denkschrift über die französische Landesbefestigung Berlin 1941. Pancerz składa się z dwóch równoległych płyt stalowych o wymiarach 60 x 60 cm.  Pyta zewnętrzna z wyciętym ośmiokątnym otworem umieszczona była w zewnętrznej wnęce  strzelnicy. Druga płyta znajduje się w niszy w  wewnętrznej ścianie schronu. Posiada grubość 25 mm. Obie części pancerze rozdziela żelbetonowa ściana schronu. Cztery śruby, przechodzące przez obie stalowe płyty i ścianę schronu, mocują je go ściany.

Otwór strzelnicy zamykany jest stalową czworokątną zasuwą o grubości 30 mm.  Lewy górny  wierzchołek prowadnicy jest ścięty, co umożliwia stopniowe zwiększanie otworu strzelnicy do prowadzenia obserwacji. Zasuwa przesuwana jest w dwóch równoległych do siebie prowadnicach. Unieruchamiana jest przez docisk za pomocą obrotowego uchwytu ustawionego w pionie. W tym  ustawieniu skośne płaszczyzny rygli zagłębione są w kanale prowadnic i dociskają zasuwę do płaszczyzny płyty.

W przypadku schronów położonych w górzystych odcinkach Linii Maginot, warunki terenowe wymuszały odmienne osadzenie. Pancerz osadzano w rozglifieniu o podstawie odchylonej od pionu, tak aby strzelnica mogła spełniać swoje zadanie taktyczne, zgodnie z planem ogni.

Komentarz do niemieckiego rysunku. Außenscharte – zewnętrza płyta ze strzelnicą, Innenscharte – wewnętrzna płyta ze strzelnicą o grubości 25 mm, Schieber – zasuwa o grubości 30 mm, Eisenbeton – żelbeton, Bolzen – śruby mocujące.


Fot. 06 widok pancerza dostosowanego do obrony za pomocą 7,5 mm ręcznego karabinu maszynowego wz. 1924-29
Fot. 06. Widok pancerza dostosowanego do obrony za pomocą 7,5 mm ręcznego karabinu maszynowego wz. 1924-29
Fot. 08. Widok stanowiska dla 7,5 mm ręcznego karabinu maszynowego wz. 1924-29. Zdjęcie wykonano w muzeum grupy warownej Fermont. Zdjęcie słabej jakości, gdyż ekspozycja chroniona jest płytą ze szkła akrylowego.
Fot. 08. Widok stanowiska dla 7,5 mm ręcznego karabinu maszynowego wz. 1924-29. Zdjęcie wykonano w muzeum grupy warownej Fermont. Zdjęcie słabej jakości, gdyż ekspozycja chroniona jest płytą ze szkła akrylowego.

Strzelnicę obrony bezpośredniej dostosowano do 7,5 mm ręcznego karabinu maszynowego wz. 1924-29 (fr. Créneau de défense rapprochée pour fusil-mitrailleur). Wymusiło to zmianę kształtu niszy w wewnętrznej ścianie schronu. Jako dodatkowe wyposażenie umieszczono  między prowadnicami przesuwną blaszaną obejmę. Tworzyła ona jarzmo dla szybko wymiennego duraluminiowego modułu, w którym mocowano karabin maszynowy. Moduł podparty był dwoma regulowanymi wspornikami. Zastosowano dwa rozwiązania odprowadzania łusek z wystrzelonych nabojów. W schronach CORF i starszych grupach warownych (np. grupa warowna Simserhof [01]) podwieszano pod ręcznym karabinem maszynowym skórzany worek zbierający łuski. W schronach o nowszej konstrukcji odprowadzano łuski do rowu diamentowego za pomocą giętkiej rury podwieszanej pod ręcznym karabinem maszynowym i zrzutni łusek. Takie zrekonstruowane stanowisko bojowe prezentowane jest w muzeum (blaszak) przy grupie warownej „Fermont” (Fot. 08). Strzelnica obrony wejścia wraz z rzutnią łusek do rowu diamentowego została zaprezentowana na zdjęciu Fot. o9. na stronie Schron do ognia bocznego (Casemate de Wittring) – “Linia Maginot”


[01] Philippe Truttmann, La Muraille de France ou la ligne Maginot, ISBN 2-906535-12-5 Gerard Klopp 1996.